سلام

امشب میرم مشهد؛ انشأالله!

یه باری چند سال پیش ها، به قول مریم چارسال پارسالا، لیلا حسن زاده رفته بود مشهد برام یه مسج فرستاد، دوست داشتم، هنوز نگه داشتمش:

هرچند حال و روز زمین و زمان بد است

یک تکه از بهشت در آغوش مشهد است

حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای

آنجا برای عشق شروعی مجدد است

.

.

.

.

هنوز احساس میکنم که هنوز جوونم. به خاطر حس هایی که دارم. به خاطر حس هایی که خیلی شدید دارم.

هنوز جوونم وقتی که خیلی دوست دارم، خیلی خیلی دوست دارم، با همه ی روح و نفس و قلب و خون و پوستم دوست دارم.

لحظه ی عزیز ِ با تو بودن...

هنوز جوونم وقتی که عمیق ِ عمیق افسرده و غمگین میشم؛ اونقدر عمیق که انگار یک نفر بره دستشو بزنه کف دریای خزر و برگرده.

کولی ام، خسته و سرگردانم...

هنوز جوونم وقتی که خیلی چیزها برام مهمه، وقتی که از زندگی لذت می برم، وقتی که در مورد خیلی چیزها نظر و عقیده دارم، وقتی که به آینده فکر میکنم، وقتی که  برای داشته هام میجنگم، وقتی که امیدوارم...

.

.

.

.

تیتر یک روزنامه مردم سالاری رو امروز دیدم دست بچه ها، یک چیزی بود توی این مایه ها:

"آیت الله یزدی گفته میرحسین موسوی از هم اکنون برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم رد صلاحیت شد."

خیلی دلم می خواست یک نفر عقلش برسه و این حرف رو بزنه. حالا کاری ندارم به مقاصد روزنامه چی ها.

و چقدر آدم ها حرص خوردند؛ چون آدم منافق و بزدلی که داره واسه دولت کار میکنه و پول دولت رو هم میخوره و در عین حال اپوزیسیون دولت هستش، چه کار دیگه ای از دستش برمیاد  حداقل جز حرص خوردن...

.

.

.

.

طبق معمول هر روز روزنامه ابتکار یک عالمه سرحالم کرد. خیلی باهاش ارتباط خوبی برقرار کردم. دوتایی با هم هپیلی اِوِر افتر!!! امروز مطلبی داشت توی ستون اشاره به اسم: کدام پیکار ارزش مبارزه را دارد؟ مینویسمش:

حقیقت آنست که زندگی دقیقا آنطور نیست که ما می خواهیم باشد و دیگران اغلب مطابق میل ما رفتار نمی کنند. در هر لحظه از زندگی جنبه هایی هست که ما آنها را دوست داریم و جنبه های دیگری وجود دارد که دوست نداریم. همیشه اشخاصی هستند که با شما مخالفت می کنند، افرادی که کارها را طور دیگری انجام می دهند و کارهایی که درست از آب درنمی آیند. اگر شما علیه این اصل زندگی مبارزه کنید، بیشتر عمر خود را صرف مبارزه و پیکار خواهید کرد. راه آرام تر برای زندگی کردن آنست که آگاهانه تصمیم بگیریم، کدام پیکار ارزش مبارزه را دارد؟ و کدام یک بهتر است رها شود؟ اگر هدف اصلی شما این نیست که همه چیز بطور کامل درست از آب درآید، بلکه در عوض یک زندگی نسبتا بدون فشار روحی داشته باشید، آنگاه خواهید فهمید که بیشتر پیکارها شما را از آرام ترین احساساتتان دور می کنند. آیا واقعا مهم است که به همسرتان ثابت کنید که حق با شماست و او اشتباه می کند، یا اینکه شما به این خاطر با کسی برخورد می کنید که به نظر می رسد او مرتکب اشتباهی کوچک شده است؟ آیا رستوران یا سینمایی که شما ترجیج می دهید بروید آنقدر اهمیت دارد که درباره آن بحث کنید؟ آیا خط کوچکی روی اتومبیل تان واقعا ایجاب می کند که در دادگاه ادعای خسارت جزئی بکنید؟ آیا اینکه همسایه شما اتومبیل خود را در قسمت دیگر خیابان پارک نمی کند باید سر میز شام خانوادگی مورد بحث قرار گیرد؟ اینها و هزاران مسئله کوچک دیگر چیزهایی هستند که بسیاری از مردم زندگی خود را صرف مبارزه با آنها می کنند. نگاهی به فهرست مسائل خودتان بیندازید. اگر این فهرست مانند فهرستی است که پیش از این داشته اید، بهتر است اولویت های خود را دوباره ارزیابی کنید. اگر نمی خواهید برای چیزهای کم اهمیت حرص بخورید، ارزش آن را دارد که پیکارهای خود را عاقلانه انتخاب کنید. اگر این کار را بکنید، روزی خواهد رسید که دیگر مجبور نخواهید بود که اصلا پیکار کنید.